Resulullah (s.a.v) Ümmi Seleme***8217;nin evinde bulunduğu bir gece yarısı uykudan kalkıp evin karanlık bir köşesinde dua ve ağlamakla (Allah***8217;a yalvarıp yakarmakla) meşgul oldu. Ümmi Seleme, Resulullah (s.a.v)***8217;ı yatağında görmeyince, kalkıp onu aramaya koyuldu. Bir de baktı ki Resulullah (s.a.v), evin karanlık bir köşesinde durup ellerini göğe kaldırmış, ağlayarak Allah***8217;a şöyle yalvarıp yakarıyor:
***8220;Allah***8217;ım! Bağışladığın nimetleri benden esirgeme. Beni, düşmanların gülüş vesilesi kılma, kıskançları bana musallat etme.
Allah***8217;ım! Beni kurtardığın kötülük ve çirkinliklere geri çevirme.
Allah***8217;ım! Beni hiçbir zaman ve hiçbir an kendi başıma bırakma; kendin beni her şeyden ve her afetten koru.***8221;
Ümmi Seleme Resulullah (s.a.v)***8217;ın bu durumunu görünce, ağlayarak kendi yerine döner. Resulullah (s.a.v) Ümmi Seleme***8217;nin ağlama sesini duyunca, ona doğru gidip ağlamasının sebebini sorur.
Ümmi Seleme:
***8220;Ya Resulullah! Senin ağlaman beni ağlattı. Sen neden ağlıyorsun? Siz Allah katında olan onca büyük makam ve yakınlığınıza ve Allah***8217;ın geçmiş ve gelecek bütün kusurlarınızı affetmesine rağmen Allah***8217;tan böyle korkuyor, sizi düşmanların gülüş vesilesi kılmamasını, kurtardığı kötülük ve çirkinliklere geri çevirmemesini, bir an bile kendi başınıza bırakmamasını istiyorsunuz, o halde vay bizim halimize!***8221; der.
Resulullah (s.a.v) ona cevabında:
***8220;Nasıl korkmayayım, nasıl ağlamayayım, nasıl kendi akıbetimden endişelenmeyeyim, nasıl kendi makam ve mevkime güveneyim! Oysa ki Allah Teala, Hz. Yunus***8217;u bir an kendi haline bıraktı ve onun başına, gelmemesi gereken şeyler geldi!***8221; buyurdu.