Destana Egîdekî (Bir Yiğidin Destanı)KURDî -Türkçe
Destana Egîdekî
"Lêxin, lêxin hevalno lêxin,
Bibarînin bibarînin, birano
Ev me çi dihesibînin!"
Hemu roj, hemu êvar, hemu şev
Wî weha gotibu u gule barandibû
Roj qulipîbu ser êvarê, evar ser şevê, şev ser rojê
Şer berdewam bu
Beden westiyayî, keser giran, birîn kur
Mêjî xurt,avur tuj
Dil keleha mêrxasiyê bu
Lome ji ne şerm bu
Ya man ya neman bu
Çi ji destê wî, çi ji deste wan dihat...
Îxanet li re bu
Îxanetê zora welatevîniyê biribu
Dor li wan girtî
Li jêr esker,
Li jor helîkopter
Nefes li wan çikyayî bû
Li pala çiyayen serîbilind
Di gundekî beçare ye Kurdistane de
Wext, wexta şer, man u nemane bu
"Hevalno, em çi bikin...
Begavî bextreşî ye, kambaxiya me kurdan e
Le, gava begavî li ber deriyan e
Wext, wexta jîr u mêrxasan e
Wext hatiye; wext, wexta şer e, xurtî u huner e
Em penc kes, ew penc hezar kes
Em penc hezar dil, ew penc dil
Em penc hezar dilen biheq, ew neheq
Kî dikare dile bi evîne hildave vegire?
Ma ev me çi dihesibînin!.."
Yek bi yek li hevalen xwe niherî
Ew yek bi yek hembez kirin
Bi herdu tiliyên xwe yen deste raste simbele xwe bada
Çek, pusat u rextên xwe şidandin Berîk ajot deve tifinga xwe 0 got;
"Hevalno, ji bîr mekin
Em penc hezar dil
Penc hezar efsaneyên li ser levan
Penc hezar destanên li ser kaxizan in
Penc hezar sterken ronîyen kurdan in..."
Saw u xofa mirine Coş u heyecana liberxwedanê
hebû
Li ser berfa gewher renge sor a xwîn 0 tave hebu
"Ax.,ev tav",
"Eger tava dane evare li me biqulibe
U em xwe bi evare bigihînin
Heye ku deriye felatê li me vebe7"
Çendîn şere dijwar ew ketibuye
Çendîn caran wî îxanet, daf, dek xefik u kemîn dirandibu
Ew şervane welatê şervanan
Regire bav û kalan bu
"Ev çi hale"
"Ez evîndar û şerwanê ronahiye
Ez dijmine tarî zulmete
Ez niha li heviya şeve me"
Ew penc kes bun, çar mer u jinek
Ku her yek ji derek, le xwedî qederek "
Lêdin hevalno lêdin
Ma ev me çi dihesibînin!.."
Deh bi deh, sed bi sed
Teqîna çekan, vizîna gulan bu
Ne vîçîna teyran, ne herîna hespan
Ne evîna segan, ne meyina berxan
Ne jî denge însanan bu
Bi tene dengek hebu
Zagon, zagona şer u lecan bu
"Kî ne ev eskeren ku weha gule li me dibarînin
Ji ku ne, li ser axa me çi ji me dixwazin
Ma evîn u evîndaren wan
Hez u hezkaren wan nîn in
Çima ew hez u evîna me tenagihin"
Saet çend bu
Şeve çima weha mîna bukeke xwe xemilandibû
Sterk çima weha ronî
Heyv çima weha di lehiya xweşiyê de bu
Di vê sar 0 seqemê de çima weha germ bu
"Sterken welatê min
Heyva erd u axa min"
"Hun şahîd in; em ne diz u keleş in
Ne pêxas u zikreş in
Em evîndaren we, egîden ronahiye ne
Eger li me qewimî 0 li vir em bun şehîden we
Xebera mêxasiya me bigihînin bi însan u gele me"
"Ax li min daye"
Çaven wê yen reş mîna çaven xezalan vekirî
Deve wê bi ken bu
Pore wê belavbûyî , stuye wê gola xwînê bu
Wî sere wê danî ser çoga xwe
Pişta xwe vekir, li stuye wê bada
Bi destan pore wê mist da
Bîstekê, bedeng çave wî li ser çaven xezalan ma
Çend dilop hestir ji çaven wî ber bi jêr bu
U ew giriya
Di bin barana gulan de ew giriya
"Xwedeyo...
Ji berbanga Kurdistan xweştir
Ji rojeke nu ya welatê min geştir çi heye!"
"Em diçin"
"Em diçin, le kîdikare re li berbangen welatê min bigire
Kî dikare roja nu li welatê min qedexe bike?
" "Em diçin
Em diçin, le mîna ku bav u kalan dikirin Ji ve roja nu re xêrhatin
Ji ve berbanga welatê min re stran u gotin divê"
Wext, wexta strane welatê neçar bu
di berbanga sibe de, li sere çiyan
Alana denge egîdekî xort bu
"Lê lê daye...
Lê dayê, sere sibe ye, sibeyeke xweş e
Ve sere sibe bayekî sar e, li min serma ye le daye..."
ax le daye
Denge top u cebirxanan li ser sînga mine
Le dayê, ve sibe çarnikare,ax lê lê dayê
ax lê lê lê daye
Hevale Eziz
"Edî tu çare tune, mirin 0 çuyin li ber me ye
Eger em teslîm bin ji, qedera me mirin e
Em jî li ser riya kerwana şehîda ne
Em hevudu hembez bikin,
Heqê xwe ji hev re helal bikin
Wext nîn e, berî ku guieyek were
Em ber bi gule herin
Nav bedengiyeke kur de
Wan tifingen xwe dane alî, rextên xwe ji xwe kirin
Defter û kaxizen xwe, cil u bergen xwe li ser hev danîn
U li agire wan niherîn
Her yekî du bombe,her bombayek li aliyekî navtengan
Bi xwe ve giredan 0 disan li hev niherîn
Wext hatibû;wext,wexta çuyine bu
Ba bu
Seqema serê sibê bu
Her der spî, her der gewher bu
Her der roni, her der muqedes bu
Jiyana xort, rojên bihurî bi bîra wi hatibu...
Zaroktî, mala mezin, koşka jor
Kuçe û kolanen teng, bîren kur
Bax u rez, av u çem, gund û zozan
Tirî u hejîrên bavu kalan
Keskesora barana biharan
Denge kahr û berxan
Govend bu
Jı rojên bihurî govend bi bîre hatibu
Dawet u dîlan li dar bu
Dinya mîna mehfureke rengîn a kurdî xweş
Mîna destaneke kevnar geş bu
Ew li sere gowendê bu
Coş li ser dil ken li ser ru
Ew govenkêşê dîlanê bu
Xwendin u dibistan dîsan xwendin u dibistan salen
unîwersîtê
Ev hemû, ev hemu niha li bîre wi bu
Bîr bubu kevokeka,bi firê ketibu
Dinya çiqas xweş, çiqas bedew bu
Kirase sipî çiqas li ve axa welatê kurdan hatibu
Be çek, bê pûsat,bê kiras 0 be veger
Lı ber çaven wi leylana berfa spî
Li ser dile wî gurmina denge şehîdan
Ma kî u kî li ser ve axê şehîd neketibu
U axa rehmete maç nekiribu...
Dinya çiqas xweş, çixas bedew bu
Kirase spî çiqas li ve axa welatê kurdan hatibu
Wî deste xwe bir ber eniya xwe u ji bo cara dawîn
Li dora xwe niherî
Li dûr, li dur reşahiya eskeran...
Li dûr, li dur teyrekî mezin î spî li firê bu
Bi basken spî, ji aliyen çiyan ber bi geliyan
Li şahîdiya wê roja nu bu
Baskên wî vekirî, çeperast, teyr bi ageh li fire bû
Ma jiyan ne mîna fira vî teyrî bu?
Ma jiyan ne fireke kurt û xweş li dinyayeke kambax bu?
Bîr dîsan li firê bu, hemu jiyan li bîre
Mal u malbat, xwîşk u bira
Ap u birazî, xal û xwarzî
Yek bi yek niha li ber çaven wî bu
Diya pîr a porspî li wir, li keleka wî bu
Ma wî her u her ji diya pîr a porspî re weha negotibû;
"Daye ez bî qurbanê
Ez berxê te, çavreşe bave xwe me
Iro jiyan e, sibe mirin e, mirin li ser sere me hemûyan e
Leledaye...
Eger te rojek xebera mirine bihîste
Tu bizanibe; min ruye xwe reş nekiriye
Berxê te, çavreşe we, Reşoye bavo şehîde weletê me ye..."
Vurun arkadaşlar vurun Dağıtın kardeşlerim dağıtın bunlar bizi ne zannediyorlar bütün gün bütün gece o bunları söylemiş ve kurşunları saçıyordu gün akşam olmuş, akşam gece, gece gün olmuştu
çatışma devam ediyordu bedenler yorulmuş, yaralar derinleşmişti beyinler güçlü,bakışlar keskindi yiğitlerin yürekleri kaynamıştı ayıplar ayıplanmıştı var olmak ya da yok olmaktı
ne onun ne de onların elinden birşey geliyordu yoldaydı ihanet yurdu çokça ihanete uğramıştı
yüksek bir dağın eteğinde çaresiz yurdumun bir köyünde zaman çatışma zamanıydı var olma ya da yok olma savaşıydı
arkadaşlar ne yapalım çaresizlik mecburiyettir mecburiyetlik adım adım her kapıda
zzaman zeki yiğitlerin zamanı zaman geldi zaman çatışma zamanı gücünü hünerini gösterme zamanı
biz beş kişi onlar beşbin kişi biz beşbin yürek onlar beş yürek biz beşbin haklı yürek onlar haksız yürek
bunlar bizi ne zannediyorlar
bir bir arkadaşlarına baktı hepsini birer birer kucakladı her iki parmağıyla sağ elinin bıyıklarını kıvırdı silah ve cephanesini sıkı sıkı bağladı kurşunu namlunun ucuna sürdü ve şöyle dedi: arkadaşlar beni unutmayın
biz beşbin yürek beşbin dudaklarda söylenen efsane kağıt üzerindeki beşbin efsane göklerde parıldayan beşbin Kürt aydınıyız
ölümün dehşet korkusuna karşı dirilişin çoşkusu ve heyecanı vardı beyaz karların üzerinde kırmızı kan ve güneşin ışıltısı vardı
ah bu güneşin parıltısı eğer akşam güneşi batıp ta geceye yetişirsek belki kurtuluş kapıları açılır
kaç kere şiddetli şavaşlar olmuştu kaç kere ihanete hilelere maruz kalmıştı o yurdunun savaşçısı baba ve atalarının izinde gidiyordu
bu ne biçim hal ben aydınlığın savaşçısıyım ben karanlığın ve zulmün düşmanıyım ben şimdi geceyi bekliyorum
onlar beş kişiydi dört erkek bir kadın herbiri farklı bir yerden vurun arkadaşlar vurun bunlar bizi ne zannediyorlar
onar onar yüzer yüzer silah sesleri kurşun vızıltıları ne kartalın sesi ne de atın kişnemesi ne aşıkların sesi ne de kuzuların meleşi ne de insanların sesi bir tek ses vardı kanun savaş can savaşının kanunu
kim bu üzerimize kurşun saçan askerler nereliler bizim toprağımızda bizden ne istiyorlar aşk ve aşıkları sevgi ve sevenleri yok mu? neden sevgimiz ve sevenlerimiz yalnız
gece neden bir gelin gibi süslenmişti yıldızlar neden bu kadar parıldıyordu ay neden bir beklenti içindeydi bu soğuk karda kışta onlar neden sıcak hissediyordu
yurdumun yıldızlar yeryüzü ve toğrağımın ay'ı siz şahitsiniz biz ne hırsız ne de eşkiyayız ne de yankesici bizler size aşık aydınlık yiğitleriyiz eğer burda şehit düşersek duyurun yiğitliğimiz halkımıza
ahh anne onun kara gözleri ceylan gözleri gibi ağzı gülücük doluydu saçları dağınıktı boynu kan gölü gibiydi o başını dizlerine koydu bel kuşağını açtı ve boynuna sardı elleriyle saçlarını ovdu
uzun uzun ceylan gözlerine baktı birkaç damla yaş döküldü gözlerinden ve ağladı ve ağladı ve ağladı mayıs yağmurunda ağladı
gece ilerliyor yıldızlar gidiyor ay gidiyor özgürlük rüyası kurtuluş umudu gidiyordu genç bir yaşamın serüveni yok oluyordu
tanrımmm Kürdistan'da sabah şafağından daha güzel yurdumda yeni doğmuş bir günden daha güzel bir şey var mı
biz gidiyoruz gidiyoruz yurdumda doğmuş olan yeni günü kim zehir edebilir yeni doğmuş günü kim engelleyebilir gidiyoruz aynı yaşlı baba ve de dedelerimiz gibi bu yeni güne hoşgeldiler
ülkemde yeni doğmuş güne türkü gerek zaman türkü söyleme zamanıydı sabahın şafağında bir dağ başında bir yiğidin sesiydi Dayê Dayê sabah vaktiydi güzel bir gündü bu sabah soğuk bir gün üşüyorum Dayê Ah Dayê top ve tüfek sesleri göğsümün üstünde bu sabah dört tarafımda Ahhh dayê
Aziz Arkadaşım artık başka çare kalmadı ölüm ve gidiş bize yakın eğer teslim olsak bile kaderimiz ölüm bizim biz de şehit arkadaşlarımızın yolundayız birbirimizi kucaklayalım helalleşelim Zaman kalmadı atılan ilk kurşuna doğru yürüyelim
Sessiz bir vadinin içinde tüfeklerini bir yana koydular Defter ve kağıtlarını üstüste koydular ve yanmalarını seyrettiler herbiri ikişer bomba bağladılar yan taraflarına ve birbirlerine baktılar zaman gelmişti zaman gitme zamanıydı
rüzgarı sabah ayazıydı heryer beyaz heryer karbeyazıydı heryer aydınlık heryer mukaddesti yiğidin yaşamı geçmiş günleri gelmişti aklına
çocukluğu, büyük evi, yukardakı köşkü,dar sokaklar, derin kuyular, bağ ve bahçeler, su ve nehirler, köy ve yaylalar, üzüm ve incirler,bahar yağmurlarının gökkuşağı, koyun ve kuzu sesleri Halaydı geçmiş günlerden düğüler geldi aklına düğün ve eğlenceler Dünya sanki nakışlı bir Kürt halısı gibi sanki eskimiş bir destan gibi güzeldi o halayın başındaydı yüreği çoşkulu gözleri gülücük doluydu o düğünde halay çekiyordu okulu ve üniversite yılları hepsi aklındaydı yaşlanmıştı bir güvercin uçmaya hazırdı
dünya ne kadar güzeldi beyaz fistan ne kadar yakışmıştı bu topraklara silahsız ve cephanesizdi
Seraptı gözlerinin önündeki beyaz karlar kalbinin üstündeydi Şehitlerin sesi kim ve kimler o toprak için Şehit olmadı ki ve o ölmüş toprağı öpmedi ki dünya ne kadar güzeldi beyaz fistan ne kadar yakışmıştı bu topraklara elini alnına götürdü ve bir son için etrafa bakındı
uzak uzakta askerlerin kurşun sesleri uzak uzakta büyük ve beyaz kartal uçmaktaydı beyaz kanatlarını dağ tarafından vadiye doğru açmıştı ters tarafa uçuyordu hayat bu kartalın uçuşu gibi değilmiydi? bu berbat dünyada gene geçmekteydi bütün hayaller aklından ev ve barkı kız ve erkek kardeşleri dayı ve yeğenleri amca ve yeğenleri bir bir hepsi gözlerinin önündeydi beyaz saçlı yaşlı annesi ordaydı yanındaydı o herzaman annesine demiyormuydu? anne kurbanın olayım ben kuzun babamın karagözlüsü bugün yaşam yarın ölüm ölüm hepimizin etrafında
Dayê eğer birgün ölümümün haberini alırsanız bilesin ki alnın karalanmadı kuzun, kara gözlünüz REŞO dur Şehitlerin babası yurdumuzdur...
rüzgar gökyüzü yer yıldız güneş bulut yağmur dert gül düğün aşk anne çocuk gülüş ağlayış yoldaş fişeklik türkü uyku karanlık bahar su dağ vadi ırmak incir palamut göz ağız aşk anne kızkardeş erkekkardeş köy yoldaş yayla dünya aşk umut dünya aşk anne umut dünya umut aşkk......................
18.02.10, 10:20 AM
Bir Yiğidin Destanı
Benzer Konular
